بنیانگذار آئین بهائی)حضرت بهاءالله ۱۸۱۷ – ۱۸۹۲)
حضرت بهاءالله در سال ۱۸۱۷ در خانـوادهای از نجـبا و اشـراف ایران تولد یافت خاندانش بسیار ثروتمند و نسب صحیحشان به پادشاهان ساسانی می رسید. حضرت بـهاءالله از داشتن مقامی در دربار آنزمان ممانعت ورزید و از همه ثروت و مزایایی که داشت چشم پوشید، در عوض مشهور به سخاوت و مهربانی شد و محبوب هموطنانش گشت و چون حضرت بهاءالله حمایت خویش را از آئین حضرت باب اعلان فرمودند طولی نکشید که تمام مناصب و امتیازاتش را از دست داد و در طوفانـی که پـس از شهادت حضـرت باب در ایران برخاست از همه ثروت و مال دنیـا محروم و خود نیز دچار شكنجه و آزار و گرفتـار زندان شد. سپس چند بار ایشان را تبعید نمودند. اولین تبعیدشان به بغداد بود. در سال ۱۸۶۳ از همان شهر حضرت بـهاءالله خود را موعود بیان اعلان فرمودند. از بغداد حضرت بـهاءالله را به استانبول و از آنجا به ادرنه و بالاخره به عکّا تبعید نمودند. عکّا در اراضی مقدسه بود و حضرت بـهاءالله بعنوان یک زندانی در سال ۱۸۶۸ وارد آن شهر گردند. از ادرنه و سپس از عکّا حضرت بـهاءالله نامههای متعددی خطاب به ملوك و سلاطین زمان خویش صادر فرمودند. این الواح در تاریخ ادیان بی نظیر و از اسناد بسیار مهم و پر عظمتی است که در آن حضرت بـهاءالله اعـلان فرمودند که تمدنی جهانی در شرف تکوین است و زمانش فرارسیده که اهل عالم بسرا پرده وحدت و یگانگی درآیند و به شاهان و امپراطورها و روسای جمهور در قرن نوزدهم نصیحت کردند که از اختـﻻفات خویش دست بردارند و تسلیحات خویش را به حداقل رسانند و در عوض کوشش و امکانات خویش را صرف ایجاد صلح عمومی نمایند. درگذشت حضرت بـهاءالله در بـهجی در شمال عکّا واقع شد و مزارشان در همان جا استقرار یافت و تعالیمشان کم کم از مرز خاورمیانه بیرون رفت و در نقاط دیگر منتشر شد. روضه مبـارکه ی ایشان امروز قبله جامعه جهانی بـهائی می باشد.
نمایی از آرامگاه حضرت بهاءالله (روضه مبارکه) در نزدیکی شهر عکّا
